Mirèlha (títol originau en grafia mistralenca: Mirèio) es un grand poèma Frederic Mistral, en occitan provençau, e es una deis òbras màgers de la literatura occitana modèrna. Escrich après una elaboracion que durèt uech ans, ten dotze cants. Cònta lo desespèr d'una joventa provençala que li dison Mirèlha. Lo libre foguèt publicat en febrier de 1859 a Avinhon per l'ostau d'edicion de Josèp Romanilha.

Lo succès dau libre foguèt rapid e aqueste coneguèt mai de difusion encara gràcias au laus que ne faguèt l'escrivan francés Alphonse de Lamartine dins son cors de literatura. Lamartine lo descriguèt coma «l'aparicion d'un poèma epic en Provença» e, amb estrambòrd, comparèt Mistral au grand autor grèc Omèr.

Ben tocat per lei paraulas dau grand poèta francés, Mistral vouguèt manifestar son admiracion e sa gratitud envèrs Lamartine, per tant, compausèt una òda a Lamartine, lo 8 de setembre dau meteis an, que deviá venir una dedicacion dins la segonda edicion de Mirèlha (en 1860); l'editor Charpentier, pasmens, refusèt lo poèma entier e n'imprimiguèt ren que la quatrena estròfa au començament dau libre, d'ara endavant dedicat a Lamartine. L'Òda a Lamartine foguèt inserida finalament dins Leis Isclas d'Aur en 1876.

Es gràcias a Mirèlha que Mistral venguèt celèbre dins l'ensems de l'estat francés e internacionalament. Es pr'amor de l'òbra que l'autor malhanenc obtenguèt puei lo Prèmi Nobel de literatura en 1904. Charles Gounod, pivelat per aquela òbra, se n'inspirèt per compausar l'opèra Mirèlha (Mireille) en 1863. Lo cap d'òbra coneguèt fòrça traduccions dins de lengas de granda difusion coma l'anglés, lo catalan, l'italian, l'espanhòu e lo francés.

Legir la seguida

Galariá